महिल्या च्या जखमांना आवाज द्या—अन्याय सहन करणे नाही, उद्ध्वस्त व्यवस्था उखडून टाका!
– लेखिका : चारू शिला पाटील, पत्रकार
समाजाला ‘स्त्री देवी आहे’ असे गोड शब्द बोलायला आवडते, पण प्रत्यक्षात तिला आयुष्यभर दडपशाही, अपमान, धाक, छळ, आणि अदृश्य जखमा देण्याचे काम हेच समाज करतो.
आजची स्त्री शिक्षित आहे, सक्षम आहे, जगभर झेपावते आहे—पण तरीही तिचे स्वाभिमानाचे गळे दाबणारे हात अजूनही अदृश्य नाहीसे झालेले नाहीत.
हे वास्तव आहे—स्त्रीला अजूनही तिच्या घरात, तिच्या कामात, तिच्या स्वप्नात आणि अगदी तिच्या श्वासावरही ‘हक्क सांगणारे’ लोक जगतात.
स्त्री घराचे रक्षण करते, पण घरातील लोक तिच्या मनाचे तुकडे करतात
स्त्रीच्या त्यागाचा, प्रेमाचा, कष्टांचा भाव खूपच स्वस्त झाला आहे.
तिला वाटतं—“मी शांत राहिले की घर टिकेल”,
पण घरातील काहींचा विचार असतो—“ती शांत आहे म्हणजे तिच्याकडे आवाजच नाही.”
ही मानसिकता स्त्रीला रोज-रोज थोडी-थोडी संपवत असते.
आणि हाच अन्याय तिला आयुष्यभर सहन करावा लागतो.
समाजाचे डोळे बंद—स्त्रीवरचा अन्याय ‘नॉर्मल’ झाला आहे!
आजही स्त्रीला म्हणणारा आवाज लगेच ‘बंड’, ‘वेडेपणा’, ‘बदनामी’, ‘धाडस जास्त’ अशा शब्दांनी तोडला जातो.
ज्या समाजात स्त्रीचे अश्रूही ‘ड्रामे’ समजले जातात, तिथे न्याय काय मिळणार?
- घरात तिला बोलू देत नाहीत
- कामाच्या ठिकाणी तिच्या बुद्धीपेक्षा रूप पाहतात
- समाजात तिला शांत, सोज्वळ व झुकलेल्या मानेला आदर देतात
- चुकीचं बोलणाऱ्यांना थांबवायचं धाडस दाखवली तर तिलाच दोषी ठरवतात
स्त्रीची वेदना कोणालाच दिसत नाही; पण तिची चूक मात्र सगळ्यांना दिसते!
स्त्रीची शांतता कमजोरी नाही—ती तिचा धगधगता इशारा आहे
स्त्री जेव्हा गप्प असते, तेव्हा ती घाबरलेली नसते.
ती निरीक्षण करत असते.
ती सहन करत असते.
आणि जेव्हा ती उठते—
तेव्हा अन्याय करणाऱ्यांचे साम्राज्य डळमळायला जास्त वेळ लागत नाही.
स्त्रीला कमी समजणाऱ्या लोकांनी हे लक्षात ठेवावे—
ती शांत आहे म्हणजे ती पराभूत नाही.
स्त्रीच्या आत दबलेल्या आक्रोशाची ताकद पर्वत पाडते!
स्त्रियांच्या वेदनांवर सौजन्याचे लेप लावणं थांबवा—लढा द्यायला शिका
स्त्रीच्या एका ‘नाही’ ला आदर दिला असता
तर आज इतक्या महिलांच्या जीवनात अश्रूंच्या नद्या वाहिल्या नसत्या.
स्त्रीला आता सहानुभूती नको—
तिला हक्क पाहिजे, न्याय पाहिजे, आणि तिच्या आवाजाला जागा पाहिजे.
समाजाने बदलायचं नसेल तर स्त्रीने स्वतःचा रस्ता स्वतः तयार करावा लागेल.
घर, समाज, व्यवस्था—कोणतीही गोष्ट स्त्रीपेक्षा मोठी नाही.
आणि जेव्हा स्त्री उठते, तेव्हा दडपशाहीची भिंत मोडायलाच लागते.
शेवटचा शब्द…
स्त्रीला विचारू नका—‘तू एवढं का बोलतेस?’
विचारा—‘तुला इतकं सहन करायला कोणी भाग पाडलं?’**
ज्या समाजात स्त्रीला आवाज द्यावा लागतो,
तोच समाज खऱ्या अर्थाने अंध आहे.
आज स्त्रीला फक्त एकच गोष्ट हवी आहे—
अन्यायाविरुद्ध बोलण्याची आणि स्वतःला जपण्याची निर्भय जागा!
स्त्री उठेल…
आणि मग ती तिला दुखावणाऱ्या प्रत्येक व्यवस्थेचा चेहरा बदलून टाकेल.
हे तिचं वचन आहे—
आणि समाजासाठी चेतावणीही!
– लेखिका : चारू शिला पाटील
पत्रकार
